• Slider-06.jpg
  • Slider-07.jpg
  • Slider-08.jpg
  • Slider-09.jpg
  • Slider-10.jpg
  • Slider-11.jpg
  • Slider-12.jpg
  • Slider-13.jpg
  • Slider-14.jpg
  • Slider-15.jpg

opiekun: ks. Proboszcz

Zapraszamy do wspólnej modlitwy różańcowej.

 "Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka, jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła, jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca.“ św. Jan Paweł II

 Historia

Żywy Różaniec jest wspólnotą osób, które w duchu odpowiedzialności za Kościół i świat i w wielkiej prostocie otaczają modlitewną opieką tych, którzy najbardziej jej potrzebują i są wskazani zwłaszcza w Papieskich Intencjach Apostolstwa Modlitwy.

 Szczególnym przywilejem członków jest wierna, codzienna odpowiedź na prośbę Matki Bożej, kierowaną w każdym kolejnym objawieniu – aby odmawiać różaniec. Modlitwa ta wielokrotnie zmieniała bieg historii, przynosi też łaskę wzrostu w wierze – aż do świętości; ma moc egzorcyzmu.

Modlitwa różańcowa powstała w XII w., w trudnych czasach rozkwitu herezji katarów. Św. Dominikowi objawiła się Matka Boża i poleciła, aby nie tylko głosił kazania, lecz połączył je z odmawiania Psałterza Najświętszej Maryi Panny, czyli modlitwy złożonej ze 150 Zdrowaś Mario (tyle jest Psalmów w Piśmie św.) i 15 Ojcze nasz. Odmawianie Psałterza NMP porównywano do ofiarowania Matce Bożej 150 róż, dlatego tę modlitwę nazwano wieńcem z róż czyli różańcem. Modlitwa różańcowa jest niezwykle skuteczna. Okazała się wspaniałą bronią przeciw błędom herezji.

 Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi  Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w roku 1826. Papież Grzegorz XVI zatwierdził Stowarzyszenie i uczynił jego patronką rzymską męczenniczkę – Św. Filomenę. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej wyniszczonej rewolucjami i krwawymi rozruchami Francji, a następnie na całym świecie. Do Polski dotarł jeszcze w XIX wieku i istnieje w niemal każdej parafii.

 W stulecie powstania, 3 maja 1922 roku, papież Pius XI uczynił go Papieskim Dziełem Rozkrzewiania Wiary i polecił wprowadzić w całym Kościele.

 Paulina Jaricot napisała : „Najważniejszą... rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich

 Organizacja

Członkowie podzieleni są na grupy zwane „Żywymi Różami“. Żywa Róża (albo Koło) składa się z 20 osób (tylu, ile jest tajemnic w różańcu), a każda z tych osób odmawia codziennie przynajmniej jedną tajemnicę (dziesiątkę) różańca. Koniecznie jednak tę, która zostaje powierzona do rozważania i odmawiania raz w miesiącu.

 Przy zmianie tajemnic, co miesiąc (w pierwszą niedziele miesiąca po Mszy św. o godz. 9:00), wszystkim członkom przydziela się kolejną tajemnicę do odmawiania, w taki sposób, aby w „Żywej Róży” były każdego dnia odmówione wszystkie tajemnice w sumie dwadzieścia. Tak więc, w całej Róży rozważany jest cały różaniec. Wszystkich członków Róży dotyczy taka zasługa, jakby odmówili cały różaniec.

 Bardzo istotne jest to, że wszyscy członkowie Róży modlą się w tej samej intencji, która jest również zmieniana co miesiąc.

 Opuszczenie tej modlitwy nie sprowadza grzechu ciężkiego, ale jest utratą zasługi.

 Członkowie Żywego Różańca mają na celu, za pomocą wspólnej modlitwy, utrzymać się w wierności Bogu, wytrwać w dobrym i bronić od złego siebie i bliźnich. Chcą wielbić Maryję i naśladować jej cnoty. Powinni wystrzegać się ciężkich grzechów, nie tylko sami ich unikać, ale i innych od tych występków odwodzić i przed nimi przestrzegać.

 W odmawianiu różańca do istoty należy przylgnięcie sercem, to znaczy rozumem i wolą – oczywiście w wierze, nadziei i miłości – do Chrystusa i Maryi w danej tajemnicy. Właśnie to przylgnięcie, a nie samo powtarzanie 10 razy Zdrowaś Maryjo, stanowi o tym, że jest to modlitwa „różańcowa”, ustna i myślna, zewnętrzna i wewnętrzna, angażująca całego człowieka.

 

Modlimy się następującymi intencjami:

 

STYCZEŃ 2022

Intencja papieska: 

Módlmy się, aby wszystkie osoby, które doświadczają dyskryminacji i prześladowań na tle  religijnym, znalazły w społeczeństwach, w których żyją, uznanie własnych praw i godności, która  rodzi się z bycia braćmi.

Intencja diecezjalna: 

O owocne wsłuchiwania się w głos Ducha Świętego dla członków  synodu diecezjalnego.

Intencje parafialne:

  • Za nasze i wszystkie polskie rodziny - o umocnienia miłości małżonków, odnowienie życia rodzinnego i zwiększenie wrażliwości na potrzeby innych ludzi, by każdy dom stał się szkołą życia i miłości.
  • By wszystkie wydarzenia minionego roku w naszych rodzinach, w parafii, w Ojczyźnie, Bóg zanurzył w swoim Miłosierdziu a swoją Miłością otoczył to, co spotka nas w Nowym Roku.
  • Aby kolędowe spotkania w kościele, niosły błogosławieństwo dla rodzin i przyczyniały się do uświęcenia wiernych.
  • O Boże błogosławieństwo w budowie naszej świątyni, o środki pieniężne byśmy jak najszybciej to dzieło ukończyli, na cześć i chwałę Boga i na pożytek całej naszej wspólnoty parafialnej. (intencja stała)

 

GRUDZIEŃ 2021

Intencja ogólna:

Módlmy się za katechetów, powołanych do głoszenia Słowa Bożego, aby byli jego odważnymi i kreatywnymi świadkami z mocą Ducha Świętego. 

Intencja diecezjalna:

O wzrost w wierze i miłości dla narzeczonych, małżonków i rodzin.

Intencje parafialne:

  • O dobrze przeżycie Adwentu i świąt Bożego Narodzenia przez modlitwę rodzinną, osobistą oraz spowiedź i Komunię Świętą.
  • Aby rodzice, przekazując dzieciom cenny dar wiary, byli autentycznymi ewangelizatorami.
  • Za bezdomnych, cierpiących, samotnych i niekochanych.
  • O Boże błogosławieństwo w budowie naszej świątyni, o środki pieniężne byśmy jak najszybciej to dzieło ukończyli, na cześć i chwałę Boga i na pożytek całej naszej wspólnoty parafialnej. (intencja stała)

 

LISTOPAD 2021

Intencja papieska:

Módlmy się, aby osoby cierpiące na depresję znajdowały u wszystkich wsparcie i światło, otwierające na życie. 

Intencja diecezjalna: 

O niebo dla zmarłych członków Żywego Różańca oraz naszych bliskich.

Intencje parafialne:

- o pogłębienie wiary w Tajemnicę Obecności Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie i coraz większą miłość do Chrystusa Eucharystycznego

- za wszystkich zmarłych z naszych rodzin, zmarłych ofiarodawców, fundatorów i budowniczych kościoła i domu parafialnego, o Miłosierdzie Boże, dla tych, którzy zginęli w wypadkach komunikacyjnych.

- o rozszerzanie się dzieła modlitwy rodziców w intencjach dzieci, aby jak największa rzesza dzieci otrzymywała od swych rodziców modlitwę i błogosławieństwo!

-  o Boże błogosławieństwo w budowie naszej świątyni, o środki pieniężne byśmy jak najszybciej to dzieło ukończyli, na cześć i chwałę Boga i na pożytek całej naszej wspólnoty parafialnej. (intencja stała)

 

Róża Św. Krzysztofa

Róża Matki Bożej Fatimskiej

Róża Św. Jana Pawła II

Róża Św. Rity z Cascia

Róża Św. Józefa Rzemieślnika - w trakcie tworzenia (zapraszamy mężczyzn)

------------------------------------------------------

Z Ceremoniału Żywego Różańca

Żywy Różaniec oznacza: 

  1. a) Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem chrześcijańskiego postępowania. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne tajemnice naszego odkupienia. Z tego też powodu Różaniec nazywamy streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii; 
  2. b) Życie wiarą, nadzieją i miłością. Należeć bowiem do Żywego Różańca znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga – ludzi; 
  3. c) Oznacza jakby elektrownię duchową, która zasila wiernych mocą Bożą i pobudza ich do czynu apostolskiego, czyli do praktycznej działalności apostolskiej, jak praca wśród ubogich, chorych, rodzin wielodzietnych, rodzin alkoholików, zaniedbanych religijnie i moralnie, dbałość o dom Boży, o szaty liturgiczne, krzewienie cnót moralnych, zwłaszcza czynnej miłości bliźniego i sprawiedliwości społecznej itd.; 
  4. d) Żywy Różaniec jest jakby niezdobytą twierdzą obronną, albowiem broni jednostkę, rodzinę i społeczeństwo przed śmiercią duchową, mianowicie przed ateizmem i laicyzmem, przed indyferentyzmem religijnym, przed zepsuciem obyczajów, zwłaszcza w życiu małżeńskim i rodzinnym, przed alkoholizmem itp.; 
  5. e) Żywy Różaniec składa się z żywych róż. Każda róża posiada dwadzieścia osób, z których każda odmawia codziennie jeden dziesiątek Różańca, czyli jedną tajemnicę, połączoną z rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w róży codziennie cały Różaniec – dwadzieścia tajemnic. Jest to jakby wieniec różany składany u stóp Królowej.

Po ogłoszeniu 16 października 2002 r. listu o Różańcu, Rosarium Virginis Mariae, Ojca Świętego Jana Pawła II, w którym zamieścił 5 nowych tajemnic światła 1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie, 2. Objawienie się Pana Jezusa w Kanie Galilejskiej, 3. Głoszenie królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia, 4. Przemienienie na górze Tabor, 5. Ustanowienie Eucharystii), odmawianych jako druga część Różańca, każda róża winna liczyć 20 osób, jako że różaniec obejmuje 20 tajemnic.

Obowiązki w Żywym Różańcu

Obowiązki członków Żywego Różańca: 

  1. Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka Różańca. 
  2. Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych (kto sześć razy z własnej winy opuści nabożeństwo, należy go wykreślić). 
  3. Częste przystępowanie do sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych. 
  4. Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską. 
  5. Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika. 
  6. Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modlitwach za spokój jego duszy. 

 

Obowiązki zelatora: 

  1. Sprawdza obecność członków Żywego Różańca na nabożeństwie. 
  2. Dostarcza tajemnicę z intencją modlitewną nieobecnym. 
  3. Zachęca członków do gorliwej działalności apostolskiej, zwłaszcza wśród chorych i ubogich. 
  4. Zbiera miesięczne składki, np. na Mszę świętą. 
  5. Odwiedza chorych członków i otacza ich miłością. 
  6. Czuwa, by róża posiadała pełny skład – 20 osób. Jest to jeden z ważniejszych obowiązków zelatora. 
  7. Pilnuje, aby róża wypełniała zlecone sobie zadania apostolskie. 
  8. Utrzymuje stałą łączność między różą a ks. Opiekunem. 

Obowiązki Opiekuna Żywego Różańca lub księdza Proboszcza: 

  1. Sam codziennie odmawia Różaniec i bardzo sobie ceni jego wartość. 
  2. Zna swoje stowarzyszenie i rozwija w nim działalność duszpasterską. 
  3. Przyjmuje do Żywego Różańca i dba o Księgę różańcową. 
  4. Co kwartał wygłasza konferencję dla wszystkich członków Żywego Różańca, może im wyświetlać filmy różańcowe, misyjne i inne. 
  5. Prowadzi comiesięczną zmianę tajemnic, zapowiada intencję modlitewną oraz odpusty różańcowe. 
  6. Dba o procesje różańcowe, zwłaszcza w pierwszą niedzielę października i w Nowy Rok do Najświętszego Imienia Jezus (nowy Różaniec w intencji pokoju). 
  7. Współpracuje z katechetami w celu przyjmowania do Żywego Różańca dzieci i młodzieży. 
  8. Współpracuje z Promotorem Prowincjalnym lub Diecezjalnym w dziele krzewienia Różańca świętego. 

Święta Penitencjaria, na mocy specjalnego i wyraźnego indultu Stolicy Apostolskiej z dnia 25 października 1967 r. udzieliła członkom Żywego Różańca odpustu zupełnego osiem razy w roku, mianowicie w dniu: 

  1. przyjęcia do Żywego Różańca, 
  2. Narodzenia Pana Jezusa, 
  3. Zmartwychwstania Pańskiego, 
  4. Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie, 
  5. Wniebowzięcia Matki Bożej, 
  6. Królowej Różańca świętego, 
  7. Niepokalanego Poczęcia Maryi, 
  8. Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny (Ofiarowania Pańskiego). 

Odpust ten mogą uzyskać pod zwykłymi warunkami, którymi są: spowiedź i Komunia święta, modlitwa w intencjach Ojca Świętego, przynajmniej prywatne odnowienie postanowienia wiernego zachowywania Statutu Stowarzyszenia Żywego Różańca (por. In. Anal. Ord. Praedic. 38/25 X 1967/s. 309).

(źródło: Księga Żywego Różańca)

Linki

Teksty on-line

Statut Stowarzyszenia "Żywy Różaniec"

Dokumenty papieskie o różańcu

List Apostolski "Rosarium Virginis Mariae" Jana Pawła II

Encyklika "O modlitwie różańcowej" Jana XXIII

List Apostolski "Il Religioso Convegno" Jana XXIII

Encyklika "Ingravescentibus Malis" Piusa XI

 

-----------------------------------

Ciekawostka

Św. Jan Wianney, proboszcz z Ars, we Francji, otrzymał parafię bardzo zaniedbaną religijnie. Kościół świecił pustkami, natomiast w pobliskiej karczmie było pełno ludzi i gwarno, odbywały się wciąż zabawy nawet w niedziele, w czasie nabożeństwa. Bolał nad tym święty proboszcz. Matka Najświętsza natchnęła go, aby wprowadził różaniec. Ale z kim miał go odmawiać – zaledwie dwie osoby znalazł chętne do odmawiania różańca: jego gospodyni i druga sześćdziesięcioletnia pani. Więcej nie przybywał nikt. Pewnego dnia zobaczył św. Jan Wianney kilka dziewcząt, które czekały na spowiedź. Zapytał je, czy zechciałyby wspólnie odmawiać różaniec. Dziewczęta powiększyły grono odmawiających. Odtąd coraz więcej osób przychodziło na różaniec i do spowiedzi, a coraz mniej było w karczmie na zabawach i pijatyce. Z czasem parafia Ars zasłynęła z bogobojności i życia religijnego, a św. Jan Wianney zasłynął ze świętości w całym świecie. Zewsząd też zjeżdżano się do niego do spowiedzi – po radę i aby go zobaczyć. Ażeby umożliwić wszystkim dojazd do Ars, przeprowadzono tam specjalnie linię kolejową.

Przykład ten pokazuje jak potężną mocą dysponuje ten mały kawałek łańcuszka z nawleczonymi na niego ziarenkami. Stąd też cenili i cenią go ludzie mądrzy. Czynią tak młodzi i starzy, mali i wielcy, ludzie prości i uczeni. Zechciejmy więc dziś zastanowić się wspólnie jakie miejsce w moim życiu zajmuje ta modlitwa – różaniec.