UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO – 01.06.2025 r.
Z Ewangelii wg św. Łukasza
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka». Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga. Łk 24, 46‑53
VI NIEDZIELA WIELKANOCNA – 25.05.2025 r.
Z Ewangelii wg św. Jana
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie». J 14, 23‑29
V NIEDZIELA WIELKANOCNA – 18.05.2025 r.
Z Ewangelii wg św. Jana
Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali». J 13, 31‑33a. 34‑35
ŚWIADKOWIE CHRYSTUSA
„Po tym poznają, żeście uczniami moimi, jeśli się. będziecie wzajemnie miłowali”. Jezus chce, by przyjaźń z Nim była dostrzegalna – dla ludzi niewierzących i wyznawców innych religii – we wzajemnej miłości ochrzczonych. Sam postawił taki znak, jako rozpoznawczy dla świata.
Chrześcijanie nie mogą gorszyć, nie mogą ranić, mają świadczyć o wzajemnej miłości, której świat nie zna. Ta miłość jest bowiem pełna obecności Chrystusa. On jest w niej źródłem miłości, którą przelewa do serc swych uczniów i chce, aby oni darzyli się Jego miłością.
Dziś słowo miłość ma wymiar czysto ludzki, a często jest nasycona wymiarem cielesnym. Miłość Jezusa jest duchowa i posiada wymiar potęgi, w której dostrzec można wszechmoc Boga. Ci, którzy ufają Chrystusowi, chcą, aby i inni Mu ufali. Życie bowiem oparte na tym zaufaniu posiada sens, którego niewierzący nie znają. Daje pewność uczestniczenia w realizowaniu woli Ojca niebieskiego w każdej sytuacji. A ta pewność jest źródłem pokoju i mocy.
Miłość wzajemną w ewangelicznym ujęciu rozpoznajemy w chrześcijańskiej rodzinie i w Bożej przyjaźni. Spróbujmy to dostrzec w konkretach życia.
W wierzącej rodzinie wzajemne odniesienia są oparte na miłości wzajemnej. Jeśli bowiem wszyscy wierzą Bogu, budują swe życie w oparciu o zaufanie Jemu i On jest obecny w każdym członku rodziny. To zaufanie Bogu buduje drogi wzajemnej komunikacji w rodzinie. Męża wobec żony i odwrotnie, rodziców wobec dzieci i odwrotnie, rodzeństwa między sobą. Tak zbudowane środowisko ma otwarte drogi do innych ludzi wierzących Bogu i żyjących z Nim.
Jeśli jednak w rodzinie pojawi się jeden człowiek, który nie ufa Bogu i nie liczy się z Nim, miłość wzajemna innych członków do niego nie ma już nic z miłości wzajemnej. W tych odniesieniach nie ma bowiem obecnego Chrystusa. Są one budowane jedynie w oparciu o więzy czysto ludzkie. Rodzinne, jedynie ludzkie. Zatem jeden niewierzący Bogu niszczy w rodzinie wzajemną miłość, o której mówi Chrystus. Pozostali mogą usiłować ją ocalić, ale już nie w odniesieniu do niego, lecz w odniesieniu do tych w rodzinie, którzy Bogu ufają.
Miłość wzajemna rozumiana jako prawo Ewangelii stoi u podstaw przyjaźni Bożej, tzn. takiej, w której sam Bóg łączy więzami przyjaźni dwoje ludzi. Oni nie muszą być krewnymi. Jezus tak potraktował swych Apostołów. To byli jego przyjaciele. Oni w czasie spotkania z Nim jeszcze do tej przyjaźni nie dorastali. Będą to czynić do końca życia. Judasz, przyjaciel Chrystusa, nawet Go zdradził. Ta przyjaźń jest niezniszczalna. Jeśli razem dorastają do niej, ich przyjaźń jest wieczna.
Takich przyjaciół daje Bóg. Nie zdarza się to często, bo nieliczni do takiej przyjaźni dorastają. Wielu chce mieć przyjaciela, szukają go, nawet znajdują, ale to jest przyjaźń na miarę ludzi, a nie Boska. Taki przyjaciel zawodzi, a nawet może zdradzić, co jest bolesnym przeżyciem. Pamiętajmy, Jezus w Getsemani rzekł do Judasza: ,,Przyjacielu, po coś przyszedł”. Jezus darzył go przyjaźnią, ale Judasz do przyjaźni nie dorastał.
Kto otrzymał od Boga Przyjaciela, niech każdego dnia dziękuje za niego. Ich wzajemne odniesienie jest znakiem przynależności do Jezusa. Kto na nich patrzy, poznaje, że są uczniami Chrystusa.
Ks. Edward Staniek
IV NIEDZIELA WIELKANOCNA (NIEDZIELA DOBREGO PASTERZA) – 11.05.2025 r.
Z Ewangelii wg św. Jana
Jezus powiedział: «Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy». J 10, 27‑30
ŚWIADECTWO PASTERZA
Piękne jest wyznanie Chrystusa, w którym wyraża swą odpowiedzialność za owce. On jest świadom tego, że przed Ojcem odpowiada za ich prowadzenie. Zapewnia, ze między Nim a tymi, którzy w Niego uwierzyli, istnieje więź wzajemnej miłości, jedna z najmocniejszych, jakie istnieją między istotami wolnymi. Jezus wyznaje: „Moje owce słuchają mojego głosu”. Ta miłość wzajemna troszczy się o rozpoznanie i wypełnienie woli Jezusa. Posłuszeństwo tych, którzy wybrali Jezusa jako swego Pasterza, gwarantuje wytrwanie na drodze wiodącej do nieba, taką bowiem drogą prowadzi Jezus. On daje życie wieczne.
Wszyscy, którzy zawierzyli Jezusowi, są bezpieczni. Nikt nie wyrwie z jego rąk tego, kto Mu ufa.
Spotkanie jest nie tylko na płaszczyźnie etycznej, ale i religijnej: „ja i Ojciec jedno jesteśmy”. Spotkanie z Jezusem, którego ludzkie rysy są dobrze znane, gwarantuje spotkanie z Ojcem niebieskim. Wystarczy być z Jezusem, by mieć pewność, że się jest z Ojcem.
Żyjemy w świecie kryzysu wiary, wielu porzuca Boga jako swego Ojca i nie zależy im na kontakcie z Jezusem. Takie decyzje okażą się brzemienne w skutki. Kto wypada z owczarni Chrystusa – ginie. Tylko w Jego rękach jest pewność, że nie zginie się na wieki.
Trzeba nieustannie sprawdzać, czy płyniemy w nurtach rzeki coraz szerszej i coraz bardziej burzliwej, która odwróciła swój bieg od Chrystusa i zmierza swym korytem w nieznaną wieczność, czy też jesteśmy wierni w owczarni Jezusa, mając zapewnioną wieczność pełną Bożego szczęścia.
Ks. Edward Staniek